Foreign Language Proficiency Among EFL Students in Higher Education and Usage of Artificial Intelligence

Creative Commons License

Nəzirzadə L.

Forum for Linguistic Studies (FLS), vol.7, no.8, pp.646-665, 2025 (Scopus)

Abstract

In recent years, the use of Artificial Intelligence (AI) in education has had a significant impact on foreign language learning, particularly for English as a Foreign Language (EFL) students in higher education. This paper examines how AI technologies are transforming language proficiency development in Azerbaijani and Indian universities. Utilizing a mixed-methods approach, the study analyses a simulated dataset that includes surveys and interviews with undergraduate and postgraduate EFL learners and educators from selected Azerbaijani and Indian institutions. The findings indicate that AI-driven tools, such as language learning applications, intelligent tutoring systems, speech recognition software, and chatbots, positively influence learner autonomy, vocabulary development, and pronunciation skills. However, the research also highlights challenges such as issues with technology access, disparities in digital literacy, and resistance to new teaching methods. The study is grounded in Vygotsky’s Sociocultural Theory and Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK). Results suggest that AI not only improves language skills but also facilitates personalized and adaptive learning experiences, positioning it as a valuable resource in EFL education. The paper concludes with recommendations for AI-integrated strategies aimed at language curriculum developers, educators, and policymakers to enhance proficiency outcomes. This research contributes to the growing conversation about AI in language education and emphasizes the need for ethical and context-aware implementation within India’s diverse educational landscape.

Son illərdə təhsildə Süni İntellektin (Sİ) istifadəsi, xüsusilə ali təhsildə İngilis dili xarici dil (EFL) kimi öyrənən tələbələr üçün xarici dil öyrənməyə əhəmiyyətli təsir göstərmişdir. Bu məqalə Sİ texnologiyalarının Azərbaycan və Hindistan universitetlərində dil biliklərinin inkişafını necə dəyişdirdiyini araşdırır. Qarışıq metodlardan istifadə edən tədqiqatda seçilmiş Azərbaycan və Hindistan ali təhsil müəssisələrində bakalavr və magistratura səviyyəsində EFL tələbə və müəllimləri ilə aparılmış sorğular və müsahibələri əhatə edən simulyasiya edilmiş məlumat toplusu təhlil olunur. Nəticələr göstərir ki, dil öyrənmə tətbiqləri, intellektual tədris sistemləri, nitqi tanıma proqramları və çatbotlar kimi Sİ əsaslı alətlər tələbələrin müstəqil öyrənmə qabiliyyətinə, lüğət ehtiyatının genişlənməsinə və tələffüz bacarıqlarına müsbət təsir göstərir. Lakin tədqiqat texnologiyaya çıxış imkanları, rəqəmsal savadlılıq səviyyəsindəki fərqlər və yeni tədris üsullarına qarşı müqavimət kimi problemləri də vurğulayır. Araşdırma Vıqotskinin Sosiomədəni Nəzəriyyəsinə və Texnoloji-Pedaqoji-Məzmun Bilikləri (TPACK) çərçivəsinə əsaslanır. Nəticələr göstərir ki, Sİ yalnız dil bacarıqlarını yaxşılaşdırmaqla kifayətlənmir, həm də fərdiləşdirilmiş və adaptiv öyrənmə təcrübələri yaradır, onu EFL təhsilində dəyərli bir resurs kimi mövqeləndirir. Məqalə dil kurikulumunun tərtibatçıları, müəllimlər və siyasətçilər üçün dil biliklərinin nəticələrini yaxşılaşdırmaq məqsədilə Sİ inteqrasiya olunmuş strategiyalara dair tövsiyələrlə yekunlaşır. Bu tədqiqat dil təhsilində Sİ barədə artan müzakirələrə töhfə verir və Hindistanın müxtəlif təhsil mühitində etik və kontekstə uyğun tətbiqin zəruriliyini vurğulayır.